Η συγχώρεση θεωρείται συχνά μια πράξη αγάπης, ωριμότητας και ενσυναίσθησης. Παρουσιάζεται ως προϋπόθεση για να προχωρήσει μια σχέση μετά από μια σύγκρουση ή ένα τραυματικό γεγονός. Όμως, δεν είναι πάντοτε ξεκάθαρο αν αυτό που βιώνουμε ως συγχώρεση είναι πράγματι ωφέλιμο ή αν, άθελά μας, εγκλωβιζόμαστε σε μια κατάσταση που μας φθείρει.

Η αναβλητικότητα ορίζεται ως η εθελοντική καθυστέρηση μιας προγραμματισμένης ενέργειας, παρά την επίγνωση των πιθανών αρνητικών συνεπειών. Αυτή η συνήθεια μπορεί να προκαλέσει άγχος, αίσθημα ενοχής και απογοήτευση, ειδικά όταν οι προθεσμίες πλησιάζουν και οι εκκρεμότητες συσσωρεύονται.

Η θεωρία της προσκόλλησης, θεμελιωμένη από τον John Bowlby (1969) εξηγεί πώς οι πρώιμες σχέσεις με τους γονείς επηρεάζουν τη δια βίου ψυχική υγεία και τις σχέσεις του ατόμου. Βασισμένοι στη δουλειά του,  κυρίως η Mary Ainsworth και μετέπειτα οι Main και Solomon, πρότειναν 4 τύπους / μορφές προσκόλλησης.

Οι γονείς, και πιο συχνά οι μητέρες, ίσως νιώθουν την πίεση να τα κάνουν όλα σωστά - να επιλέγουν τα σωστά παιχνίδια, να ακολουθούν τις καλύτερες διατροφικές πρακτικές και να έχουν απαντήσεις σε κάθε ερώτηση των παιδιών τους. Όταν όμως αναπόφευκτα αποτυγχάνουν να είναι τέλειες, μπορεί να βιώσουν άγχος, ενοχές και αίσθηση ανεπάρκειας.